Van Melbourne tot Melbourne

Hallo allemaal! Dit is m dan....ditisofficieel mijn laatse reisblog. Nog twee dagen en dan ga ik naar Nederland om jullie persoonlijk mijn reisverhalen te vertellen. Maar toch nog even een update.

Mijn eerste periode in Melbourne afgesloten met een streetarts-tour. De straten zitten hier vol met graffiti, en Michael, een heuse streetarts-artist was meer dan happy om de hoogtepunten te laten zien. En dat waren er veel. Hij vertelde honderduit over Haha.Black Rat, de Nederlander Doos (toch een beetje trots)...en hoe ze ook mogen hetenenlegde uitdat overal speelgoedmuizen verstoppen ook kunst kan zijn, net als platgeslagen soep en tonijnblikken die tegen de muur gespijkerd wordebn. Waarom in godsnaam??? Gewoon omdat het kan ,volgens Michael. Juist!

Mijn laatste dag in Melbourne afgesloten met Barbara, die daarna naar huis zou gaan en na een maand vol meet and greets, kamer delen, greyhound overleven, ervaringen uitwisselen en meidenpraat, voelt dat toch best wel gek. We gaan eten bij Movida, een tapasbar die hip en happening is hier in Melbourne. En waarvoor we serieus driekwartier buiten in de rij moesten staan om uberhaupt binnen te komen.. Terwijl we in de rij stonden raakten we aan de praat met Joshua en Kate, twee Aussies, die ons snel bijpraatten over de do's en don'ts van het in de rij staan. Eigenlijk wilden we ze het liefst voorbij sneaken, maar ze bleken bijzonder leuk gezelschapDus toen we eindelijk aan de beurt waren, en er alleen een tafel voor vier personen beschikbaar was, besloten we die te delen. Dit tot grote vreugde van het barpersoneel die ons om de haverklap kwamen vragen of wij de twee 'two's' waren die besloten hadden een 'four' te worden? Bij elke bevestiging volgde een oud-Australisch 'Awesome' en nieuwe glazen wijn, hahaha. Uiteindelijk ver namiddernacht en flink aangeschoten vertrokken. Wat weer niet echt handig was omdat ik mijn tas nog in moest pakken en de volgende ochtend om vijf uur zou vertrekken richting de Great Ocean Road, maar ach het is vakantie.....

Uiteindelijk om 4.30 opgestaan, al mijn spullen (inclusief kater) naar de gang verhuisd, 10 keer de zespersoons-kamer in- en uitgegaan omdat ik nog niet heel helder was en in het donker je batterijoplader, toilettas, slippers, telefoon, handdoek en ontbijt lastig te vinden/snel te vergetenzijn. Envoor drie dagen vertrokken richting de Great Ocean Road en de Grampians! Dat werden drie dagen vol eerste keren. Voor het eerst in een helikopter gezeten (die door heel veel aziaten voor te laten dringen, onder een volledigblauwe lucht plaats had, terwijl het verder de hele dagdruilerig weer was)mjn eerste wilde koala gezien, voor het eerst een slang ommijn nek gehad (Dat doe ik nooit meer, riep ik nog...twee dagen later hing de volgende gids er toch weer eentje ommijn schouder),en in de grampians voor het eerstecht off road gehiked metbergbeklimmingen en al. (Voor degene die vaker met mij gewandeld hebben, het is ook mij nog steeds een raadsel hoe dat is gelukt....Het zandpad veranderde plots in rotspad, toen was er geen pad, en toen waren er alleenmaar rotsen om op te klauteren. Ben er serieus trots op!). Moest op de terugweg wel heel hard om mezelf lachen toen ik op het tuinpad richting ons hostelplat op mijn gezicht smakte omdat ik over mijn eigen benen struikelde, heb ik weer! Klasse Rosie!

Uiteindelijkaangekomen in Adelaide....dat was gapend saai. Meestverheffende was dat je ergratis internet had in de bibliotheek. Joehoe! De volgende dag twee dagen op excursie gegaan naar Kangaroo Island, samen met de rest van Azie. Van de 16 mensen, kwamen er 11 uit Korea en China. Heeeel gezellig! En wat praten ze goedEngels (ahum). Gelukkig waren er ook nogtwee Zwitsers en een Engelse jongen, met wie ik heeeeeel veel lol hebbeleefd. Wij werdendoorgids Jason al snel omgedoopt tot Team Europe.Supergezellig. Savondsmet flessen wijn bij het kampvuur gezeten, de swag (een soort slaapzak-tent) uitgerold en onder de sterrenhemel geslapen. Wow! S ochtends hopten de kangaroos en de wallabies door mijn slaapkamer. Dat is nogeens relaxed wakkerworden.

Over kangaroos gesproken,skippy is sinds kort mijn nieuwe bijnaam hier. Met Roos hebben ze tochwel wat moeitein het midden van Oz. Waar ze aan de oostkust nog wel konden wennen aan Rose,beginnen zeer hier maar niet eens aan. Roos is hun afkorting voor meerdere kangaroos en dus is het hier gewoonskippy.Rare jongens, maar inmiddels kijk ik wel op alsgidsen, hostelbazen ofreisgenoten opeens skippy roepen en er geen kangaroo inde wijde omgeving te bekennen is.

De afgelopen week heb ik mettwee verschillendegroepende outback onveilig gemaakt, dus laaaaaaaaaaaaaaaaaaang in minibussen gezeten,mooie dingen gezien, liters water gedronken, gekampeerd op en in een mierennest (geen aanrader), kampvuurhout gesprokkeld, geslapen in het enige 10.000 sterren hotel ter wereld (inderaad onder de sterrenhemel) en een aantal uit de kluiten gewassen keien bewonderd (en dat is dan weer wel een aanrader).

Inmiddels ben ik weer terug in Melbourne, nog een meet en greet gehad met Emma en Sam, die ik in Japan had leren kennen en nu is het aftellen echt begonnen. Nog twee dagen tennis kijken en dan vlieg ik naar huis. Dan zit mijn droomreis er op! Aan de ene kant jammer, want ik wil hier nog lang niet weg. Aan de andere kant ook wel weer leuk. Iedereen weer zien, slapen in een normaal bed in plaats van een stapelbed, een schone douche, boterhammen met kaas...Dat klinkt ook bestaanlokkelijk!

Tot snel!

Roos

Hervey Bay to Sydney

Hoi allemaal! De foto's staan al een paar dagen online, nu volgt het verhaal erbij. De Fraser Island-tour was werkelijk alles wat de Whitsunday-tour niet was! Hele leuke groep, heerlijk weer, grappige gids, bier op het strand onder de sterrenhemel...wat kan er mis zou je zeggen? Toch wel wat...bleek achteraf! Man/vrouw technisch gezien ging er iets mis toen de dorm waarin ik sliep geboekt was onder Ross Burgmeijer en ik dus met drie mannen op een kamer sliep. Die identiteitscrisis kon gelukkig snel verholpen worden omdat er op de vrouwendorm nog twee bedden over waren. Bijna mis ging het tijdens de zonsopgang toen we met 15 man om 4,30 uur op het strand zaten en ik weer eens bewees dat geduld niet mijn sterkste kant is, en om 4,50 uur samen meT Engelse Katherine naar het huisje begon te lopen, terwijl om 4,53 de zon op ging.... Gelukkig keken we nog een keer om en zagen we het eerste oranje streepje nog net! Dat sprintje heeft mooie fotos opgeleverd! Helemaal mis ging het toen we Fraser al lang en breed verlaten hadden en ik in de bus zat op weg naar mijn hostel en de buschauffeur zich plotseling omdraaide en vroeg wanneer ik er dacht uit te moeten??? Ik riep de naam van mijn hostel. Zijn antwoord: dat was vijf stops geleden, Love! Maar ik zet je er nog wel even af hoor!...goed bezig hoor! NOT! Voelde me echt zoooooooo dom! Gelukkig kon hij er wel om lachen! Ik inmiddels ook! De volgende dag naar Brisbane gereisd...voor kerst! Brisbane bleek een hele leuke stad. Veel leuke winkels, vlakbij de Australian Zoo. Dat is de thuisbasis van de overleden Steve Irvin, die we bijna helemaal voor onszelf hadden omdat het werkelijk goot van de regen. We konden zelfs de olifanten twee keer eten geven, normaal sta je dik een half uur in de rij voor een keer! Alleen de kerst dat zat er ff niet in. Brisbane was namelijk uitgestorven met kerst. We zijn nog wel naar de nachtmis geweest, daar werden we uitgenodigd voor en lunch voor mensen zonder familie in Brisbane. Een heel attent gebaar. Dus de volgende dag meldden Barbara, Marcus en ik ons op het centrale plein van Brisbane en werden we aan tafel gezet bij een stel aziatische backpackers, twee weduwes, een zwerver en nog wat andere types. Overal zat een vrijwilliger van de kerk bij die het gesprek gaande hield en erop toezag dat er niet al te veel van wat op tafel lag verdween in de zakken van diverse jassen en broeken. Werkelijk iedereen was welkom! En het gaf wel een beetje een kerstgevoel. Dat was de volgende ochtend wel weer weg toen iemand uit het hostel er vandoor was met mijn gehuurde bord en bestek en ik dus een boete kon betalen! Grrrr! Na Brisbane naar Byron Bay geweest, twee dagen strand...heerlijk! S avonds naar Sydney vertrokken. Een rit van 14 uur, die door Greyhound met 2,5 uurwerd ingekort door er een expressbus van te maken. Werkelijk alle backpackers wilden naar Sydney. Die avond zat ik in een van de 5 bussen, en gelukkig reed die van mij in een keer door. Wat een service! Kom daar in Nederland maar eens om! De volgende ochtend was ik toen plotseling daar waar ik tijdens mijn reis het langst zou verblijven: Sydney! Wow wat een stad...en ooooh wat gezellig om iedereen weer te zien: Tineke (van mijn vorige vakantie), yvonne (uit Oostenrijk, met wie ik in Cairns veel was opgetrokken), Marieke (ook uit Cairns) en Elfi, Arjan, Micky, Fay, Marja en Piet (nog bedankt voor de gezellige avond, inclusief oliebollen!!). De reden dat iedereen er was was natuurlijk oud en nieuw! Het vuurwerk van een kwartier, dat prachtig is, maar waar je wel de heeeeele dag op moet wachten. Yvonne en ik waren samen met duizenden andere mensen al om 9.30 s ochtends in de botanische tuinen. En heel wat waves, liedjes van enrique iglesias ( vraag me niet waarom maar een groepje Zweedse gasten zetten om de tien minuten het nummer Hero in), en frisbee-potjes later zaten we om 12 uur op onze plek. En 12 uur later ging het los! En dat was best een vreemde situatie...want omdat het vuurwerk maar een kwartier duurt, wenst niemand elkaar om 0.00 uur gelukkig nieuwjaar, maar staat iedereen als zombies naar de harbourbridge te kijken. Om 0.15 worden de happy newyears pas uitgewisseld en om 0.20 was drie kwart van de mensen weer weg! En wij-nadat we de champagnefles hadden leeg gedronken dus ook. In het hostel nog wel een kleine afterparty gehouden met wat Nederlanders! Heel gezellig! Het nieuwe jaar begon meteen goed! Want eindelijk was ie er: mijn eerste wilde kangaroo! Na 3,5 week Australie had ik ze alleen nog maar in de dierentuin gezien en in de etalage van de Louis Vuitton-shop in Sydney, maar in de Blue Mountains was ie daar dan eindelijk! Het volgende hoogtepunt was de bridgeclimb: de beklimming van de Harbour bridge. Je moet er wat voor over hebben (een spuuglelijk overall, waardoor je voor het verkeer wegvalt tegen de grijze pilaren), en een heuse bridgeclimb-trap-simulator oefening (echt waar!), maar het is geweldig! Gisteren had ik mijn eigen Kate Winslet-moment: queen of the world! Heel gaaf om bovenop de Harbour bridge te staan! Joehoe! Inmiddels ben ik in Melbourne, de stad waarvandaan ik over iets minder dan drie weken vertrek naar Nederland. Daar heb ik heel veel zin in, maar in de dingen die tot dan op mijn programma staan net even wat meer! Veel liefs! Roos

Happy newyear

Vanuit Sydney wens ik iedereen een geweldig leuk 2012 toe. De start van mijn jaar kan in elk geval al niet meer kapot!

Veel liefs,

Roos

Van Vientiane naar Hervey Bay

Hallo allemaal

Ik zal het er maar meteen uitgooien...ik ben verliefd. Op Australie. Wat een waanzinnig land, wat een leuke mensen, wat een lekker weer. Ik wil hier stiekem eigenlijk nooit meer weg. Maar voordat ik over Australie verder ga, eerst noge en korte update over Laos.

Het feest in Vientiane viel een beetje tegen. National day bleek bepaald geen koninginnedag. Sterker nog, toen wij vroegen of er nog wat te doen was in de stad keken de mensen ons een beetje bevreemd aan: Iets te doen in de stad? Iedereen moest gewoon werken.

Na Vientiane zijn we doorgegaan naar Luang Prabang, een mooie stadje vol tempels en mooie natuur. Superleuke afsluiting van het avontuur met mijn vader. Pap, jij bent inmiddels al een week terug in Nederland, ik zit nu in Australie. Maar vind onze trip echt super. Maar Australie dus. Na jaren van dromen is het eindelijk zover. En zoals jullie hebben kunnen lezen, het valt niet tegen.

Vanuit Sydney ben ik doorgevlogen naar Cairns. Daar heb ik een heleboel dingen voor het eerst in mijn leven gedaan. Bijvoorbeeld: duiken! Was het eigenlijk helemaal niet van plan, maar toen ik op de snorkelboot, de Nederlandse Barbara ontmoette ben ik met haar meegegaan om in elk geval naar de introductie te luisteren. Toen bleek dat je eigenlijk alleen maar zelf hoefde te ademen, dacht ik: ach dat moet mij ook lukken. En niet veel later sprongen Barbara, haar reispartner Markus, een Italiaans meisje en instructeur Graig en ik het water in. We gingen een half uurtje op pad. De eerste tien minuten dacht ik alleen maar: oh god als alles het maar blijft doen, de tweede tien minuten dacht ik: nou het gaat best prima, en de laatste tien minuten keek ik alleen nog maar naar de mooie vissen, het gekleurde koraal en de omgeving. Superhelder water, je kon heel ver kijken. En ik vond het eigenlijk heel tof. De rest van de middag lekker gesnorkeld en gelachen. En de avond afgesloten met een barbecue in ons hostel, met een leuke groep mensen. Daar heb ik voor het eerst kangaroo vlees, krokodillenvlees en emu-vlees gegeten en ik moet zeggen het smaakt echt allemaal nergens naar. Haha.

De volgende ochtend ging ik met mijn Oostenrijkse vriendinnetje uit het hostel, Yvonne op pad naar Cape Trib (regenwoud) en de Daintree river. We werden begeleid door Peter. Een soort nerdige versie van Steve Irwin, die de hele dag op blote voeten rondliep en veel en van alles vertelde over wat we allemaal zagen en die elk verhaal afsloot met Lads, I am sorry lads, I'll shut up no worries. Supergrappig. Het enige wat ik onthouden heb is dat vrouwen volgens de wet in Queensland niet in een rok een ladder op mogen, mannen wel. Maar mannen mogen dan weer niet naakt een ladder op en vrouwen weer wel. Totaal nutteloos, maar wel grappig!

De volgende dag werd het nog gekker. Ik ging namelijk parachutespringen. S ochtends om acht uur werd ik met 7 Koreanen en 1 Colombiaanse opgehaad en werden we naar het vliegveld gebracht. Omdat we met een oneven aantal waren moest er iemand alleen: en dat was ik. En hoe verrassend: ik moest ook nog als laatst. Dat werd een ochtendje duimendraaien, wachten, lachen met Libertad (de Colombiaanse) en haar instructeur Kiwi.

Om half 1 maakte ik kennis met mijn instructeur Tats. Tats was 1 meter 70 en kwam uit Japan. Toen we elkaar een hand gaven moesten we zo hard lachen. Ze hadden de grootste springster aan de kleinste instructeur gekoppeld. Prima. Nadat hij me verzekerde dat het goed zou komen hebben we eigenlijk alleen maar gelachen. Inmiddels was er ook een nieuwe groep springers aangekomen. En dus ging ik niet meer alleen het vliegtuig in, maar met een 18 jarige jongen die lijkbleek van angst zag. Hij kon dan ook niet erg lachen om de grappen van Tats en zijn instructeur (dus je gaat springen met de buschauffeur? Hij heeft helemaal geen licentie, weet je dat er in de rivier krokodillen zitten, kan je eigenlijk zwemmen?) Ik wel.

Om kwart over 1 gingen we eindelijk omhoog. In 20 minuten vlogen we naar 14.000 ft. Daarna ging de deur open, moest ik mijn benen naar buiten gooien en gingen we naar BENEDEN! WOW! Hoe cool. Wat een adrenalinestoot, wat een vrijheid, wat een kick. Hoe gaaf. 60 seconden vrije val voelden aan als 2 minuten, de 2 minuten zweven waren terwijl ik mocht sturen, zo voorbij. Hoe gaaf! De hele dag heb ik verder met een glimlach van oor tot oor rondgelopen. Savonds hebben we afscheid genomen van onze hostelgroep. Op donderdag ging iedereen zijn eigen weg.

Ik ging naar Airlee Beach, om vanaf daar drie dagen om, rond en tussen de Whitsunday islands door te varen. Prachtig mooie omgeving dus wat kan er mis? Dacht ik nog. Veel bleek. We waren met een groepje van 13, ik met 12 Duitse puberjongens en meisjes, die het om de zoveel woorden over bier, geil en sex hadden, die niet de moeite namen om ook maar iets tegen me te zeggen, er kon zelfs geen goedemorgen vanaf...niet helemaal mijn ding dus. Maar ja, shit happens, de omgeving was prachtig, whitehavenbeach is het mooiste strand ooit, het zeilen was leuk en de crew heel gezellig.

Inmiddels ben ik met Barbara doorgereisd naar Hervey Bay, morgen ga ik 2 dagen en 1 nacht op excursie naar Fraser Islands. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, zullen we maar zeggen. Heb in elk geval al een leuke Nederlandse vrouw ontmoet die dezelfde trip gaat doen. Dus dat komt vast goed.

Het is hier 32 graden, de zon schijnt, de lucht is blauw, na Fraser ga ik Koala's knuffelen in Brisbane, en met kerst ga ik surfen langs de Gold Coast. Wat wil een mens nog meer...Het enige probleem dat ik heb is dat ik veel te veel leuke dingen doe, zodat ik geen tijd heb om een extra korte broek te kopen. Maar ja...Hoe is het in Nederland? Ik hoorde iets over sneeuw???

Veel liefs en een dikke kus,

Roos

Van Ho Chi Minh City tot Vientiane

Hallo allemaal! Dit wordt vast een veel te lang verhaal, maar loop zo hopeloos achter met posten dat ik nu pas stop als jullie helemaal bij zijn. Goed terug naar Vietnam. De laatste avond in HCMC hadden we een meet and greet met Erik en Esther. Leuk om hen te zien en te spreken en verhalen uit te wisselen. De avond werd extra feestelijk doordat de voetbalploeg van Vietnam die avond Oost Timor versloeg met 2-0 en er honderden Vietnamezen toeterend en met vlag in de hand door de straten reden op hun scooter. Alleen tussen 22.15 en 22.30 werd het even stil. Wij vermoeden dat ze toen en groupe aan het tanken waren... De volgende dag vertrokken pa en ik voor een driedaagse cruise richting Phnom Phen. Heerlijk. S ochtends in het zonnetje ontbijten ip het bovendek van een schip, kan het iedereen aanraden. Het leven van een backpacker...zo zwaar! Haha! Na drie dagen varen kwamen we aan in Cambodja. Dat was even omschakelen. Phnom Phen is een mooie stad, maar vol bedelende kinderen en oude grijze Europese mannen met Aziatische jonge meisjes aan de arm. Het was zelfs zo dat Cambodjanen af en toe kwamen vragen of mijn vader mijn vriend was...ehm nee dus! Wat ook best bijzonder was was dat tijdens een massage ik opeens de klassieke Nokia-ringtone door de kamer hoorde schallen. En de masseur nam terwijl hij bezig was gewoon op! Multitasking-de-luxe. Wie naar Phnom Phen gaat kan ook niet on de geschiedenis heen: de killingfields en de gevangenis in het schoolgebouw. Brrr. Krijg er nog koude rillingen van. Na een paar dagen stad verkasten we naar het platteland van Cambodja, naar Battambang. Daar hebben we heerlijk gefietst. Moet mijn vader toch een beetje tevreden houden, haha! Onderweg kwamen we veel Cambodjaanse kinderen tegen die de hele tijd Hallo!! riepen. En als je eenmaal begint met zwaaien is er geen houden meer aan! Voelde me af en toe net prinses Maxima! Haha! Na Battambang was het tijd voor Siem Reap: Angkor Wat dus! Em vroeg uit de veren! Op dag 1 ging om 4.00 uur de wekker zodat we voor zonsopgang bij de tempel zouden zijn....backpacken is ook best afzien soms! :-) maar het was het waard! Omdat alle tourgroepen na de zonsopgang met hun bus richting de stad vertrokken om daar te gaan ontbijten hadden wij de tempels voor ons alleen. Bijna dan... De apen hadden er nig even speelkwartier en die waren niet van plan dat zonder slag of stoot aan zich voorbij te laten gaan! Ze gristen letterlijk het ontbijt uit je tas! Na Siem Reap veranderden onze plannen een beetje. Eigenlijk zouden we via Kratie naar Laos gaan, maar na veel goede verhalen besloten we om een paar dagen tijd te winnen door in een uurtje van Siem Reap naar Laos te vliegen. Vanuit Pakse was het toen nog drie uur rijden naar het zuidelijkste puntje van Laos: Don Dhet: een eilandje in de Mekong waar je voor drie euro per nacht een bungalow kunt huren en vanuit je hangmat de zonsondergang kan zien! Drie letters zijn dan genoeg: wow! Na twee dagen paradijs was de terugtocht wel weer even een realitycheck. We hadden een zelfde lokale bus geboekt als waarmee we gekomen waren. Toen zaten er slechts dertig mensen in de wagen met oplegger en wat zakken met levende visjes in water en wat pallads met brood. De terugtocht was iets anders...er zaten maar 15 mensen in de bus. Maar toen kwam er een mand vol vis, en nog een, nog een en nog een, toen kwam er een pallad vol paksoi, dozen vol eieren. Er leek geen eind aan te komen. Toen de lokale bus uiteindelijk vertrok zaten wij al drie kwartier op het terras achter een koude cola, een paar duizend Kip (zo heet het geld in Laos) armer maar twee Vip-bustickets voor een bus met airco rijker. Alles voor de ervaring, maar dit ging wel heel ver! De twee dagen erna zijn we op eem scooter door het Bolaven-plateau getrokken. Superleuk. Veel gezien. Geslapen met uitzicht op een waterval en s ochtends een jungletocht gemaakt op een olifant. Na twee lange reisdagen zijn we nu in de hoofdstad van Laos: Vientiane! Vanochtend bij verrassing mijn Franse reisvriendinnetje Carine tegen het lijf gelopen! Zij doet dezelfde reis als ik qua landen (alleen plakt zij er nog 6 maanden aan vast qua reistijd...je hebt altijd baas boven baas) en zo nu en dan zien we elkaar. Deze was niet gepland, maar wel weer erg gezellig! In Luang Prabang wordt het echt afscheid nemen want dan gaan we allebei naar een ander werelddeel! Maar voordat het zover is: is het morgen eerst nog groot feest hier! Ten Althans dat hopen we! Morgen is het namelijl Laos Day, de nationale feestdag. Wij zijn er klaar voor, hopelijk Laos ook! Veel liefs! Roos

Van Hanoi tot Ho Chi Minh City

Hallo vanuit Vietnam! Sommigen van jullie begonnen zich langzamerhand zorgen te maken over het gebrek aan verhalen op dit blog. Sorry heb het te druk met vakantie vieren. Vietnam dus! Wow wat een verschil met Japan....dit is Azië in het kwadraat! Klam, druk, moessons, vriendelijk, verwarrend, en geweldig door elkaar. Het begon allemaal een kleine 2,5 week geleden toen mijn vader om kwart over 11 's avonds in volle sprint op me af kwam rennen op het vliegveld van Hanoi. Tot hilariteit van de Vietnamezen die zich al kostelijk vermaakt hadden toen hij zijn ligfiets op aan het bouwen was....dat hadden ze nog nooit gezien! Dit was duidelijk een mooie toegift! De volgende dag zijn we Hanoi gaan verkennen. Attractie 1 was het verkeer. Man, wat een chaos. Belangrijkste regel: er is geen regel. De regel erna: ogen dicht en gewoon gaan! De straat over moet je toch! Veel en alles gedaan. Tempels bezocht, gegeten in kleine restaurantjes, Tuktuk gereden ( de bestuurder is waarschijnlijk nog bij te komen van die rit..met zijn tweeën in zo'n fiets leverde in elk geval een hoop vertier op bij ons! Na twee dagen Hanoi gingen we naar Halong Bay! Een mooiere locatie om je verjaardag te vieren kan je je eigenlijk niet bedenken. Dat hebben we 's avonds goed gedaan met de Nederlandse enclave aan boord en een Portugese verstekeling! Na een korte Meet and Greet met Amber in ons hotel de nachttrein gepakt naar Hue. Dat was nog een heel gedoe. Ondanks dat we van te voren gecheckt hadden of de fiets mee mocht, bleek dat bij aankomst op het station niet zo te zijn. Stampij maken hielp niet, zielig kijken niet, lief lachen niet. Nee bleef nee. Maar net toen Amber de magische woorden: wie weet mogen jullie toch mee had uitgesproken kwam er inderdaad schot in de zaak. De balie medewerkster sommeerde ons om op te staan en mee te komen. Ze had het er met haar baas over gehad en we mochten toch mee. Vrolijk holden we achter haar aan! Toen moest alleen de bagagemedewerker nog worden omgekocht.., het was inmiddels 2 minuten voor vertrek! Maar nadat ik m wat Vietnamese Dongen had toegestopt was ook die klus geklaard. Daarna in sneltreinvaart onze coupe opgezocht. Dat was natuurlijk de achterste.... Snel de bagage naar binnengegooid en nog geen 10 seconden later vertrokken we! Pfff! Rond een uurtje of 11 waren we in Hue. Nadat mijn vader de plaatselijke fietsmonteur naar zijn fiets had laten kijken, ging zijn avontuur van start! En kon ik door naar mijn hostel! Daar aangekomen bleek het een soort Nederlandse enclave te zijn. Heel gezellig allemaal. 'S avonds Halloween gevierd. Dat is best een ding hier in Vietnam. Gezien de grote hoeveelheden spoken, tovenaars, heksen die we 's avonds tegen kwamen. Inmiddels had ik Nuno en Vincent (van de Halong Bay-boot) gevonden in het hostel. De cocktails deden de rest. De volgende dag wilde ik een aantal tombes in de omgeving bekijken. Na stevige onderhandelingen met een motorrijder gingen we op pad. Hij had-hoe lief-mijn helm nog niet op mijn hoofd gezet of t begon me toch te storten. Niet normaal. Terwijl de straten van Hue vol stroomden met water en ik er inmiddels uitzag als een Miss-wet- t-shirt deelneemster, kocht meneer motormuis voor mij een poncho en gingen we vrolijk op weg. Een beetje Vietnamees laat zich niet kennen door regen. En ik dus ook niet! Hahaha! 'S avonds gingen we weer met de hele bups stappen, en bleek dat de backpackerswereld in Vietnam een kleine is. Je komt elkaar overal tegen. Je reist namelijk van boven naar beneden of andersom. Logisch dus dat je overal dezelfde mensen tegenkomt. Snel besloten om met Dieke en Daisy, 2 Nederlandse meiden, een hotelkamer te delen in Hoi An. Dat scheelde niet alleen in de kosten, het was ook veel gezelliger. Over Hoi An kan ik melden dat je er perfect kleding kan laten maken, naar het strand kan, je als het regent heerlijke massages kan krijgen, dat de chocolade-truffel-cake die je daar kan kopen de heerlijkste is die ik ooit gegeten heb...en dat het centrum door overvloedige regenval inmiddels helemaal onder water staat. Amber heeft twee dagen nadat ik uit ons hotel vertrokken was, hetzelfde hotel per boot moeten verlaten! Gelukkig kwam ze daarna veilig mijn kant op, naar Mui Ne. Daar had ik een heerlijk hostel waar je zo uit je bed naar je ligbed op het strand kon rollen! Heerlijk weer, cocktails, vakantievrienden om me heen. Prima de luxe! Totdat Amber aankwam en het meteen begon te regenen en ook hier de straten blank stonden. Daar had zij natuurlijk geen schuld aan maar opvallend blijft het. Inmiddels ben ik in Ho Chi Minh City met mijn vader. Hij heeft net als ik een geweldige tijd in Vietnam. Maar vanwege de vele regen, en de daardoor lastig in te schatten omstandigheden in Cambodja en Laos heeft hij besloten zijn fiets per bootpost naar huis te sturen. Ik vind m een held. Bijna 1000 kilometer gefietst in Vietnam...ik doe t m niet na! We gaan nu samen als backpackers verder. Morgen vertrekken er per boot naar Cambodja! Veel liefs, Roos

Van Takayama naar Fukuoka

Hallo!

De drie weken in Japan zitten er bijna op! Na de geiten-wollen-sokkenparade in Takayama doorgegaan naar Matsumoto, waar ik binnen 10 minuten de boel op stelten had omdat op het station niemand engels sprak enik naar het guesthouse moest bellen voor een pick up. De enige twee zinnen in de 'wat en hoe in hetjapans-app' op mijn Iphone die daar een beetje bij zouden kunnen helpen waren...kunt u voor mij een taxi bellen? Of kunt u de politie bellen? Aangezien de plaatselijke vvv voor een taxistandplaats was, keek de beste man me aan of ik knettergek geworden was. En bij het zien van het woordje politie sloeg de paniek helemaal toe.... Met een heleboel wijzen naar het nummer op mijn reserveringsbewijs en na een snoekduik over zijn bureau naar de telefoon kwam het uiteindelijk toch goed....Daarna doorgegaan naar Kyoto, waar mijn strakke schema nog strakker werd doordat dag 1 helemaal verregende. Dat leidde er overigens wel toe dat ik in een taxi belandde bijeen wat oudere Japanse man die met pijn en moeite ;where are you from?'over zijn lippen kreeg.Ik direct Holland eruitgooide, me schrap zette voor de vaste verduidelijkingsriedel en hij met een blik vanherkenning 'AAAAHHiesink' zei en deed alsof hij accuut een hartaanval kreeg. Dat bezorgde mij weer paniek.. 1 dit was toch wel een fake-aanval en 2wat bedoelt hij in godsnaam??? Maar toen hij lachend vechtende bewegingen begon temaken, ging bij mij ook een lichtje branden..onze eigen Anton Geesink is nog steeds een held hier in Japan! En dat vond ik stiekem best welleuk! Dag 2 inKyoto was gelukkig droog. Dus begon ik inalle vroegte mijn tocht langs de verschillendetempels en andere oude gebouwen. Ondertussen duikelde iknog een Griek op. Armesteros Panorama.Samen hebben we tal van tempels bezocht eneen gezellige middag gehad. Armesteros had de gewoonte dat hij graagspringfoto's van zichzelf voor verschillende toeristische attracties wilde hebben, dus of ik er afen toe een van hem wilde maken. Nou ben ik de lulligste niet...dusbij tempel 1 pakte ik zijn toestelvrolijk aan terwijl hij met zijn iets te corpulente lichaambegon te springen. Nou was zijn toestel niet van al te beste kwaliteit en na vier pogingen was de beste foto er eentje waarbijhij als een soort baal hooi ter aarde stortte, en nog net met een teen niet de grond aan raakte.... Heel charmant. Je zal ze maar van jezelf terug willen zien, dacht ik lachend. De restvan de middag heb iktoen die foto'sdus maar met mijn camera genomen, waardoor ik nu een hele seriefoto's van hem heb al springend en neerkomend voor verschillende tempels in Kyoto.Hij was er heel blij mee. Na Kyoto kwam het slaaplocatie-hoogtepunt vande reis..de nacht in eentempel. Nadat ik mij s middags gemeld had bij de tempelpoort werd ik warm welkom geheten door meneer Monnik. Die legde snel even de spelregels van het verblijf uit. Tot 17.30 vrije tijd, dan om 17.30 verplicht aanwezig zijn op je kamer,om 17.45 zou ik worden opgehaald voor het diner en om 20.00uurmoest je uiterlijk terugzijn op jekamer en was stilte op de gangen verplicht, de volgende ochtend werd je om6.00 gewekt, zou om 6.15uur het ochtendgebed beginnen, en een uurtje later was het ontbijt. Prima de Luxe.Of ik het allemaal begrepen had?vroeg hij met eenstrenge, maar vriendelijke blik.Ikkniktemeneer Monnik toe van ja, en daar mocht ik de tempel in.Wow!Een hele bijzondere ervaring...absoluut het hoogtpunt van een weekje tempels kijken in Japan. Voor wie het allemaal wat spartaans in de oren klinkt...het diner had 9 gangen. Ze hadden wifi, een tv, en een warmwaterbronnen-bad. Maar stiekem was ik devolgende dag ook weer blij toen ik in de bewoonde wereld bij deStarbucks achter een Vanilla Latte zat.In Osaka belandde ik in een sushibar, toen een Japans echtpaarnaast me aanschoof en mede rest van de avond voorzag vandrank, sushi, tempura en andere gezelligheid en daarna ook de rekening betaalde. Bijzonder aardige mensen, die Japanners. Moest wel erg lachentoenTakeshi op zijn telefoon via google maps opeens eenfoto van mijn huis in Utrecht te voorschijn toverde. Zitje toch in een sushibar in Osaka naar een foto van je voordeur te kijken. Prima hoor! In Hiroshima zijn we gisteren met een hele club naar het honkbal geweest. Best wel een dingetje hier. Wij van de Hiroshima Carps moesten het opnemen tegen de Osaka Tigers.Een streekderby, belangrijk dus.En wij waren erbij!Dat moest goedkomen dus...Maar AU! Ondanks ons goede gedrag keihard afgemaakt door dat tuig uit Osaka. 7-1 verloren. En het gekke was.... terwijl wij teleurgesteld afdropen, gingen de diehard Carps-hooliganslachtend naar huis.Volgende keer zou het wel beter gaan. Ja vast. Nu nog een paar dagen Japan, daarna, vanafwoensdag het vervolg vanuit Vietnam...

Liefs, Roos

Van Beijing tot Takayama

Hallo allemaal!

Tijd voor een update. De eerste week Japan zit er bijna op. Zonder Willemijn....met een heleboel nieuwe vrienden. Te beginnen met Daisy, een Chinees meisje dat naast me zat in het vliegtuig. Daisy had het compleet voor elkaar, vond ze zelf.Ze ging voor het eerst in haar leven naar het buitenland, en was tot in de puntjes voorbereid. En ik....geluksvogel als ik was werd haar nieuwe best friend for life. Daisy had binnen no time op haar Chinese kaart uitgezocht waar ik naar toe moest. En oh wat een geluk... Zij moest precies dezelfde kant op. Een kleine check van mijn kant, met de Lonely Planet erbij was wat haar betreft totale tijdverspilling. We hadden twee dagen samen in Tokyo, en die moesten zorgvuldig worden ingepland. Nou begon ik Daisy al een beetje zat te worden (Het was nog geen 9.30 's ochtends),en toen ik zag welke leeftijd ze invulde op het douaneformulier (18 jaar), besloot ik nog op het vliegveld accuut een eind te maken aan deze opbloeiende vriendschap. Dat was vrij simpel...pinnen in Japan met een buitenlandse bankkaart blijkt een tijdrovend werkje...ergens onderweg ben ik haar kwijtgeraakt. Bye, bye Daisy. Toen ik met trein/metroschema (uitgezocht door het touristoffice) uiteindelijk bij de juiste uitgang van de metrohalte stond, bleek het station verlaten toch nog lastiger dan gedacht..je moet namelijk wel het kaartje meenemen ..en dat had ik natuurlijk niet gedaan. Dus knalden de uitgangspoortjes dicht en probeerde een metromedewerker in vloeiend Japans uit te leggen wat er fout was gegaan. Toen ik met een wanhopige blik en in het engels zei dat ik werkelijk niets van zijn verhaal begreep begon hij in luider japans en op een langzamere manier hetzelfde verhaal nog een keer te vertellen. Alsof ik het dan wel snap... Toen hij nog steeds mijn vragende ogen zag en geen actie van mijn kant, begon hij op nog luidere toon in het engels 'ticket ticket' te snauwen. Tja, toen snapte ik wel wat hij bedoelde. Welkom in Japan! Snel wat geld neergelegd voor een nieuw ticket en toen mocht ik toch door. De eerste touristische attractie die ik in Tokyo bezocht was het toilet, dat kan namelijk trucs. Aan de bovenkant zit een fonteintje. Aan de zijkant allerlei knopjes voor verschillende functies. Een zoektochtlangs alle knopjes leverde: japanse muziek op, slechts het geluid van een doortrekkend toilet, de bidetfunctie, de toiletbrilverwarmende stand, de toiletbrilschoonmaakstand..en geloof het of niet maarik heb erook aleentje gehad waarbij ,terwijl ik al knopjesdrukkend op de wc zat, Michael Jackson met Beat it, uit een speaker kwam schallen. Wat mij betreft goed voor een eervolle vermelding in de Lonely Planet! Naasthet toilet was Tokyo goed voor veel hoogtepunten. Letterlijkde Tokyo Tower (bij dag en avond), qua eten dagverse sushi bij de vismarkt, de SensoJi-tempel in Asakusa, de Maids dieje cafe's in proberente lokken, de Manga-figuren die letterlijk op straat rondlopen in demeest gekke outfits, maar die wegduiken op het moment dat jeze op de foto wil zetten en de veleleuke mensen die ik ondertussen ben tegengekomen. Na eenpaar dagen gekte inTokyo ben ik nu in een rustigerecyclus belandt. Heb tempelstadje Nikko bezocht, waar ik een reuze gezellige avond heb gehadmet een stel uit Breda (dat vorig jaar ook deTransmongolie-reis heeft gedaan. En voor de meelezers van die reis..ook zij kennen de directeur vanTiara-Tours. Begin mezelf een beetje een loser te vinden dat ik de beste man niet ken ;-))en Sam en Emma uit Australie, met wie ik meteen een afspraak heb voor een biertje in Melbourne. Sinds gisteren ben ik in Takayama, een dorpje in de Japanse alpen. Volgens de Lonely Planet een enorme aanrader.Maar tussen mij en Takayama komt het niet meer goed ben ik bang. Wat er hier leuk is, weet ik nog steeds niet,Het is hier afschuwelijk stil op straat. En bij het eten ging het gisteren totaal mis.. Eerst zat ik me te verbazen over een Engels stel dat inhet restaurant huneetstokjes door het vlees heen boorden om het als een soort sateetje ervan af te eten. Toen ik zelf mocht bestellen bleken ze de eerste drie gerechten die ik wilde niet te hebben...toenuit een soort wanhoop maar wat aangewezen datbleekeen soortsoep te zijn metmet name het vet van rundvlees erin.Hebhet beetjevlees wat erinzat maar eruit gegeten,en ben toen een reep chocolade gaan halen.Ook mijn eerste ryokan-hotel-ervaring is niet je van het. De mensen die er logeren zijn van die Nordic-walking-types (Ik haal de gemiddelde leeftijd met 20 jaar naar beneden), De hele lobby is werkelijk gevuld met wandelschoenen en van die stokken, Het hotel is dus traditioneel japans en dat betekent schoenen uit bij de voordeur, en verder op slippers, kimono aan en slapen op een matje op de grond. Ach datheeft ook wel wat.Je schoenen moetentrouwens ook uit in de meeste tempels. Dat levert komische taferelen op als je met 100 man tegelijk naar je schoenen staat te zoeken. Ik ben blij dat ik ze nog heb! En dat kon niet iedereen zeggen! Morgen ga ik hier weer weg..hopelijk heb ik het daar meer naar mijn zin!

Liefs,

Roos