Hallo allemaal!

Tijd voor een update. De eerste week Japan zit er bijna op. Zonder Willemijn....met een heleboel nieuwe vrienden. Te beginnen met Daisy, een Chinees meisje dat naast me zat in het vliegtuig. Daisy had het compleet voor elkaar, vond ze zelf.Ze ging voor het eerst in haar leven naar het buitenland, en was tot in de puntjes voorbereid. En ik....geluksvogel als ik was werd haar nieuwe best friend for life. Daisy had binnen no time op haar Chinese kaart uitgezocht waar ik naar toe moest. En oh wat een geluk... Zij moest precies dezelfde kant op. Een kleine check van mijn kant, met de Lonely Planet erbij was wat haar betreft totale tijdverspilling. We hadden twee dagen samen in Tokyo, en die moesten zorgvuldig worden ingepland. Nou begon ik Daisy al een beetje zat te worden (Het was nog geen 9.30 's ochtends),en toen ik zag welke leeftijd ze invulde op het douaneformulier (18 jaar), besloot ik nog op het vliegveld accuut een eind te maken aan deze opbloeiende vriendschap. Dat was vrij simpel...pinnen in Japan met een buitenlandse bankkaart blijkt een tijdrovend werkje...ergens onderweg ben ik haar kwijtgeraakt. Bye, bye Daisy. Toen ik met trein/metroschema (uitgezocht door het touristoffice) uiteindelijk bij de juiste uitgang van de metrohalte stond, bleek het station verlaten toch nog lastiger dan gedacht..je moet namelijk wel het kaartje meenemen ..en dat had ik natuurlijk niet gedaan. Dus knalden de uitgangspoortjes dicht en probeerde een metromedewerker in vloeiend Japans uit te leggen wat er fout was gegaan. Toen ik met een wanhopige blik en in het engels zei dat ik werkelijk niets van zijn verhaal begreep begon hij in luider japans en op een langzamere manier hetzelfde verhaal nog een keer te vertellen. Alsof ik het dan wel snap... Toen hij nog steeds mijn vragende ogen zag en geen actie van mijn kant, begon hij op nog luidere toon in het engels 'ticket ticket' te snauwen. Tja, toen snapte ik wel wat hij bedoelde. Welkom in Japan! Snel wat geld neergelegd voor een nieuw ticket en toen mocht ik toch door. De eerste touristische attractie die ik in Tokyo bezocht was het toilet, dat kan namelijk trucs. Aan de bovenkant zit een fonteintje. Aan de zijkant allerlei knopjes voor verschillende functies. Een zoektochtlangs alle knopjes leverde: japanse muziek op, slechts het geluid van een doortrekkend toilet, de bidetfunctie, de toiletbrilverwarmende stand, de toiletbrilschoonmaakstand..en geloof het of niet maarik heb erook aleentje gehad waarbij ,terwijl ik al knopjesdrukkend op de wc zat, Michael Jackson met Beat it, uit een speaker kwam schallen. Wat mij betreft goed voor een eervolle vermelding in de Lonely Planet! Naasthet toilet was Tokyo goed voor veel hoogtepunten. Letterlijkde Tokyo Tower (bij dag en avond), qua eten dagverse sushi bij de vismarkt, de SensoJi-tempel in Asakusa, de Maids dieje cafe's in proberente lokken, de Manga-figuren die letterlijk op straat rondlopen in demeest gekke outfits, maar die wegduiken op het moment dat jeze op de foto wil zetten en de veleleuke mensen die ik ondertussen ben tegengekomen. Na eenpaar dagen gekte inTokyo ben ik nu in een rustigerecyclus belandt. Heb tempelstadje Nikko bezocht, waar ik een reuze gezellige avond heb gehadmet een stel uit Breda (dat vorig jaar ook deTransmongolie-reis heeft gedaan. En voor de meelezers van die reis..ook zij kennen de directeur vanTiara-Tours. Begin mezelf een beetje een loser te vinden dat ik de beste man niet ken ;-))en Sam en Emma uit Australie, met wie ik meteen een afspraak heb voor een biertje in Melbourne. Sinds gisteren ben ik in Takayama, een dorpje in de Japanse alpen. Volgens de Lonely Planet een enorme aanrader.Maar tussen mij en Takayama komt het niet meer goed ben ik bang. Wat er hier leuk is, weet ik nog steeds niet,Het is hier afschuwelijk stil op straat. En bij het eten ging het gisteren totaal mis.. Eerst zat ik me te verbazen over een Engels stel dat inhet restaurant huneetstokjes door het vlees heen boorden om het als een soort sateetje ervan af te eten. Toen ik zelf mocht bestellen bleken ze de eerste drie gerechten die ik wilde niet te hebben...toenuit een soort wanhoop maar wat aangewezen datbleekeen soortsoep te zijn metmet name het vet van rundvlees erin.Hebhet beetjevlees wat erinzat maar eruit gegeten,en ben toen een reep chocolade gaan halen.Ook mijn eerste ryokan-hotel-ervaring is niet je van het. De mensen die er logeren zijn van die Nordic-walking-types (Ik haal de gemiddelde leeftijd met 20 jaar naar beneden), De hele lobby is werkelijk gevuld met wandelschoenen en van die stokken, Het hotel is dus traditioneel japans en dat betekent schoenen uit bij de voordeur, en verder op slippers, kimono aan en slapen op een matje op de grond. Ach datheeft ook wel wat.Je schoenen moetentrouwens ook uit in de meeste tempels. Dat levert komische taferelen op als je met 100 man tegelijk naar je schoenen staat te zoeken. Ik ben blij dat ik ze nog heb! En dat kon niet iedereen zeggen! Morgen ga ik hier weer weg..hopelijk heb ik het daar meer naar mijn zin!

Liefs,

Roos