Foto van de kamelenlegging

Omdat er nogal wat verzoeken zijn binnengekomen: zojuist hebben we een foto geplaatst van de kamelenleggings. Plus nog wat andere foto's uit Mongolie.

Groeten!

Van Ulan Bator de rimboe in en weer terug

Hallo allemaal!

Leuk om al jullie reacties te lezen. Inmiddels is dit onze laatste dag in Beijing, maar jullie hebben nog een verhaal over Mongolie te goed. Voordat wij aan onze extra expeditie door Mongolie begonnen s avonds afscheid genomen van Erik en Esther en Arthur en Sarah. Zij gingen door naar Beijing en wij nog niet. Wij gaan gewapend met legging, muts, handschoenen en shawl van kamelenhaar verder met 8, Max en Aleid (Uit Leiden!), Nico en Jopie (bekend en berucht over heel de wereld, met name in Meppel en Moermansk) en een Noors stel waarvan zij smetvrees heeft en hij naar later zou blijken elke avond 2 liter alcohol nodig heeft..om het met haar uit te houden of misschien gebruikt zij het wel om de ger mee te ontsmetten, haha). Als gidsen gaan Nara en Bibi mee + 2 chauffeurs met hun auto. Kortom een dolle boel. Al meteen op de eerste dag maken we kennis met het bekende gezegde dat niets zo veranderlijk is als een mongool. Terwijl we eigenlijk rond een uur of 13 zouden eten, gooit de chauffeur om 11 uur zijn stuur richting de oprit van een restaurant..voor een vroege lunch. Voldoet beter aan de westerse standaard. Na een dag lang rijden waarin ook blijkt dat je het aantal nog te rijden uren met een korrel zout moet nemen..komen we uiteindelijk aan bij een gerkamp aan een meer met geweldige zonsondergang. De volgende dag gaan we op pad naar een nomaden-familie. Daar aangekomen worden we welkom geheten door de familie-oudste: Mischka, die ons allemaal verwelkomt met een knuffel. Ondanks dat hij waarschijnlijk nog voor de onafhankelijkheid van Mongolie voor het laatst gedoucht had. Dat zorgde hier en daar voor een wat ongemakkelijk tafereel. De omstandigheden zijn er wat primitiever dan we tot dan toe gewend waren. Toilet? Waar? Oh die bestaat dus niet? Oh...het toiletis die drie plankjes waar je zo'n prachtig uitzicht hebt op de valei... Juist...Douche was er niet hadden we na Mischka al geconstateerd en als bed deed een plank met wat perzische tapijtjes ook best dienst. De vele dieren diedefamiliehad zwierven ergens rond..maar god (of in mongolie de sjamaan) mocht weten waar. Tijd voor de maaltijd dus. Heerlijke schapensoep! Aanrader...Niemand was erg treurig toen we na een gebroken nacht (4.00 wakker, moeten plassen, 7.30 er toch maar uit en koudddd!). Uiteindelijk na1nacht nomade toch maarm alvastnaar ons volgende kamp vertrokken. Dat had een iets andere standaard: er was namelijk een hotspring aanwezig. Daar hebben we natuurlijk gebruik van gemaakt. Dat de tent een soort feestpaleis was voor de muizen die er vlak achter woonden laten we hier maar even buiten beschouwing..en dat een tochtgaatje van 20 cm een soort westerstorm veroorzaakte door de gertent heen... ook. Na wat geschuif met tenten sliepen we voor de vierde nacht samen met Max en Aleid en met oordoppen in hoor je geen muis langs komen. Na twee dagen hotspring (en de kennismaking met gefermenteerde paardenmelk en wodka) door naar een nieuwe vakantiegerkamp bij uitstek met warme douches, dichte tenten en waar de kachel gewoon met een gasbrander werd aangestoken. Beetje jammer alleen dat het eten er wat verkeerd viel. Dat zorgde voor een nare rit in de jeep en een lange dag in een gertent en op het toilet. Toen begon het ook nog te sneeuwen, en hoe: sochtends lag er zo'n 15 cm. En werd het koud -12. Toch was Mongolie waanzinnig mooi met geweldige landschappen, veel paarden, yaks, koeien en lieve mensen.... Met goede moed en vol hoopop warm weer kwamen we uiteindelijk op 30september aan inChina..En inderdaad er was lekker weer. Inmiddels zijn we dus in Beijing. Lekker druk want het is hier nationale vakantie. Morgen alleen naar Japan, zal even wennen worden. Maar vast ook heel leuk!

Liefs,

Roos

Van Ulan Bator tot Terelj en weer terug

Welkom in Mongolie. Koud en knettergek, zo blijkt het bij de eerste kennismaking. Stevig ingepakt komen we s ochtends de trein uit. Bij de parkeerplaats bij het station blijkt dat het
Mongoolse verkeer maar 1 regel kent: dat er geen regels zijn. Een grote chaos. Busjes rijden elkaar aan en weer vrolijk door. En zo val je van de ene in de andere verbazing. Na een snel ontbijt vertrekken we naar het Terelj park, op anderhalf uur rijden van Ulan Bator, waar we de komende twee nachten in gertenten zullen verblijven. Kamperen bij temperaturen die tegen het vriespunt aanlopen, dat september een van de beste maanden is om mongolie te bezoeken wordt met de minuut ongeloofwaardiger. Bij het Tiara-resort (echt waar zo heet het) aangekomen inspecteren we snel onze tent (kleurrijk en met houtkachtel), en gaan we lunchen. Daarna willen we gaan paardrijden. Om 16.00 exact staan er keurig tien Nederlanders te wachten op 10 paarden en twee gidsen. Om 16.15 nog steeds geen paarden, om 16.30 ook niet, om 16.45 nog steeds niet. Na veel heen en weer gebel komt de paardenman uiteindelijk toch, maar met 7 paarden. Hij blijkt helemaal geen 10 paarden te hebben, maar zeven. Dus verdwijnen zes van ons in de laadbak van een auto op weg naar de volgende paardenverhuurder. Die harkt van heinde en verre nog zes paarden bij elkaar en dan kunnen we uiteindelijk toch op weg...De rit is inmiddels al ingekort van 2 naar 1 uur, maar de beste man sjoktt linea recta met ons achter zich aan terug naar het Tiarakamp. Daar wordt hij tot zijn eigen schrik weer weggestuurd. Een uur paardrijden en geen minuut minder. Bij terugkomst in het kamp gaan we eten. De elektriciteitsvoorziening doet het soms, maar weigert ook vaak dienst. Toch wordt het behulp van een heleboel liter bier 'savonds toch nog gezellig. Niet echt handig als je nog de Ger-tent in moet. Maar daar maken we ons eigenlijk pas iets te laat zorgen om. Ondanks licht aangeschoten toestand lukt het ons toch om de houtkachel aan te krijgen. Snel kruipen we diep weg onder de dekens in de hoop dat de kachel dankzij houtfee-tjes en aansteekengeltjes toch aanblijft. Helaas! Willemijn is de enige die snacht het ding aan de praat houdt omdat ze anders doodvriest, ik slaap stug door. Maar dat is ze inmiddels wel gewend na wat slapeloze treinnachten. De volgende dag worden we klappertandend wakker. Gelukkig is het buiten de ger inmiddels warmer dan erbinnen. De stevige wandeling door het dal van een kilometer of acht doet de temperatuur nog sneller stijgen. Al snel verdwijnen windjack, fleecetrui, lang t-shirt op de yak-kar en wij er puffend en zwetend achteraan. Smiddags is het tijd voor ontspanning.Al worden we wel verbaasd door koeien en yaks die door ons gerkampde berg af komen stieren.Dat kan alleen in Mongolie. S avonds is het tijd voor een onvervalst potje karaoke. Het nationale tijdsverdrijf hier. De gids geeft het goede voorbeeld, door stoicijns in onvervalst mongools uit volleborst een liedje mee te bleren. WijstijveHollanders hummen beleefd een melodietje mee.Dan is hetweer tijd voor onze sport: de houtkachel moet weer aan. Dat lukt dit keer niet. Nadat we het zelf hebben geprobeerd, de hulp ingeschakeld van de buren. Maar nadat die 2 gasten hun zorgvuldiggebouwde torentje van hout ook niet in vlam krijgen toch maar met staarttussen de benen eenmongools meisje om hulp gevraagd: zij rost het torentje hout omver, gooit die kachel vol met hout en papier en na2 lucifers staat het ding volledig in lichterlaaie. Tot zover de stadsmeisjes in de rimboe. De volgende ochtend komt onze gids met speciaal nieuws voor ons: wij gaan de groene route doen, en daar wordt sneeuw verwacht. Nu had ik in mongolie met veel dingen rekeninggehouden, maar met dat niet aangezienin de beschrijvingvan Tiara stond dat'voor savonds een jas of trui best handig was'. Maar onze gids weet raad, als we terug zijn in Ulan Bator gaat zewel meewarme kleding kopen! Haar tip: kamelenwol doet wonderen bij -10.... Foto's volgennatuurlijk als ik ergens in kan pluggen met mijntoestel. Maar waarschijnliujk komen deze niet door decensuur! ;-)

Liefs, Roos

Van Utrecht tot Irkutsk!

Wat een reis, we zijn pas anderhalve week weg, en het lijkt nu al een maand. Omdat we per trein alle tijdzones doorkruisen merk je ook hoe ver het is. Kan je nagaan wat het nog moet worden! Maar goed ,terug in de tijd. Terug naar Moskou. Daar slapen we in een soort hotel-campus met verschillende gebouwen. In ons hoofdgebouw nummer 4 kun je 's avonds ook chinees eten en omdat het best wel in een buitenwijk is doen we dat ook maar. Al snel krijgen we gezelschap van drie Russische mannen die ons stomdronken vertellen dat we 'verrry prettty non-russian faces hebben'. En ook brengen ze ons een mooie serenade 'my friend makes the music, I sing the music'. En vervolgens barst bij de piano de hel los. Snel maar weer weggevlucht naar de hotelkamer.
De volgende dag een stadwandeling gemaakt. In de regen. Het slechte weer heeft ons uit nederland achtervolgd. Want tot wij kwamen hadden de russen een prima hete zomer, met mooie zonneschijn. Wat we dan nog niet weten is dat dat wel een beetje het thema van de reis zal worden. Tijdens de wandeling bezoeken we natuurlijk het Rode Plein, een mooie kerk waar op dat moment een mis aan de gang is, ook maken we een rondgang door de Russische metro. Waanzinnig mooi! Met recht een attractie. s Middags maken we een boottrip, maar inmiddels mist het ook flink dus dat schiet niet echt op. Gelukkig klaart het later wel op en kunnen we toch nog wat zien. De terugtocht naar het hotel is op eigen houtje, ondanks het cyrillische schrift en de vriendelijkheid (not) van de Russen komen we er met handen en voeten toch redelijk uit. Wat je moet weten over Russen, ze lachen nooit. Snel douchen voor de laatste keer in een paar dagen en dan op naar de trein. In de lobby wacht een groot aantal Nederlandse toeristen op hun transfer naar het station. Om middernacht vertrekken we. Na een ietwat ruwe kennismaking met onze wagonbewaakster Tatjana die toen ik mijn ticket gaf hem met dezelfde snelheid weer terug in mijn handen duwde, toch naar binnen. Onze twee coupegenoten waren echt VRESELIJK! (Nee hoor), Met Tineke en Marian die tot Ulan Bator hetzelfde programma reizen, was het binnen 30 seconden al een geweldige giechelbui, en toen we ons met vier meiden eenmaal gesetteled hadden (doe jij ff een stap naar voren, dan doe ik er een terug) in een coupeetje van een paar meter, gaan we op reis. Benieuwd naar de nacht. Die viel enigszins mee. Ondanks dat het enorm heet is en het schudt en schuift. Ik heb geslapen en dat kan niet iedereen zeggen. Tijdens de vier dagen in de trein komt er van alles langs. Een kleine bloemlezing: Russische mannen lopen in kortebroek zonder bovenshirt, kinderen vermaken zich door zich bij ons de coupe binnen te dringen, komen tussen je in zitten en kletsen honderduit in het Russich. Dat jij ze niet verstaat maakt echt niet uit. Je krijgt op je donder van een Russisch meisje van 4 omdat je de klemtoon van haar naam verkeerd zegt, je scharrelt je eten bij elkaar op de stations: bijvoorbeeld aardappelkoekjes van deeg (-), worstenbroodjes (+), caramelstaven (+) pannenkoeken met stinkkaas (--), pakjes noodles zijn er in 1000en varianten en je hebt ook aanmaak aardappelpuree. En ondertussen loopt Tatjana met haar gebit vol gouden tanden rond met de glassex, de stofzuiger, legt ze de kleedjes recht, verkoopt ze veel koekjes..ja na onze koude start zijn we toch beste vriendinnen. maak je veel foto's van het veranderende landschap, wordt de wc steeds viezer, begin jezelf ook steeds meer te stinken en wordt er veel gelachen, heb je nog niet eens een boek uit (waar heb ik me zorgen over gemaakt) en ben je drie dagen en vier nachten later in Irkutsk waar het bij aankomst drie graden is. Prima de luxe! Maar, zo verzekert onze gids, het is hier driehonderd dagen per jaar zonnig weer. Gisteren was het twee graden en vandaag om 7.30 al drie. Dus positief blijven denken! Natuurlijk. Een uurtje rijden later zijn we bij het Baikalmeer, waar het door de wind nog kouder aanvoelt dan het al was. We verblijven in een dorpje met allerlei kleine schattige huisjes aan het meer en waar ons hotel een houten chalet is. 's Middags lunchen we met verse Omul (super lekker) en drinken we thee in het restaurant waar we 's avonds ook dineren met Tineke en Marian en Arthur en Sarah, een stel uit Belgie dat tegelijkertijd met ons in het vliegtuig zat. Vroeg gaan slapen in een echt bed is ook weer een hele belevenis na die treinnachten. Stiekem blijf je die nog heel lang voelen.' s Ochtends gaan we via een openluchtmuseum terug naar Irkutsk, waar we nog wat vrije tijd hebben. Terwijl we door de stad lopen schiet de hele tijd door mijn hoofd:We zijn in Siberie! Hoe surrealistisch is dat. Een postkantoor zoeken blijkt nog een heel gedoe. Er zijn er drie, een wordt er verbouwd, een verkoopt geen postzegels en de ander moet ergens in de buurt van een zwembad liggen, maar waar...als ik denk dat een Rus me begrijpt, staan we dankzij zijn hulp in het zwembad in plaats van bij de brievenbus. Uiteindelijk komt het toch goed. Snel nog wat treinproviand inslaan en op de hotelkamer heerlijk vers bruin brood gegeten (in Rusland houden ze meer van hoe taaier hoe beter) 'savonds nog een biertje in de stad gedronken en dan maar slapen want om vier uur moeten we op omdat de trein naar Ulan Bator dan vertrekt. Gelukkig zitten we weer bij Marian en Tineke. Gezelligheid gegarandeerd, en meteen ook onze laatste dag samen. Tot nu toe volgden zij dezelfde route, maar in Mongolie gaan zij de gobi-woestijn in en wij niet.

Wordt vervolgd!
Liefs, Roos

Bijna klaar met aftellen!

Hallo allemaal!

Na bijna een jaar dagdromen, na maanden van wachten, na weken vol uitzoekwerk en na ook de laatste dagen te hebben weggestreept...is het zover. Ik ga. 5 maanden reizen. Al mijn belevenissen, kunnen jullie volgen op deze weblog.

Veel plezier en tot februari!

Liefs,

Roos