Hallo allemaal! Dit wordt vast een veel te lang verhaal, maar loop zo hopeloos achter met posten dat ik nu pas stop als jullie helemaal bij zijn. Goed terug naar Vietnam. De laatste avond in HCMC hadden we een meet and greet met Erik en Esther. Leuk om hen te zien en te spreken en verhalen uit te wisselen. De avond werd extra feestelijk doordat de voetbalploeg van Vietnam die avond Oost Timor versloeg met 2-0 en er honderden Vietnamezen toeterend en met vlag in de hand door de straten reden op hun scooter. Alleen tussen 22.15 en 22.30 werd het even stil. Wij vermoeden dat ze toen en groupe aan het tanken waren... De volgende dag vertrokken pa en ik voor een driedaagse cruise richting Phnom Phen. Heerlijk. S ochtends in het zonnetje ontbijten ip het bovendek van een schip, kan het iedereen aanraden. Het leven van een backpacker...zo zwaar! Haha! Na drie dagen varen kwamen we aan in Cambodja. Dat was even omschakelen. Phnom Phen is een mooie stad, maar vol bedelende kinderen en oude grijze Europese mannen met Aziatische jonge meisjes aan de arm. Het was zelfs zo dat Cambodjanen af en toe kwamen vragen of mijn vader mijn vriend was...ehm nee dus! Wat ook best bijzonder was was dat tijdens een massage ik opeens de klassieke Nokia-ringtone door de kamer hoorde schallen. En de masseur nam terwijl hij bezig was gewoon op! Multitasking-de-luxe. Wie naar Phnom Phen gaat kan ook niet on de geschiedenis heen: de killingfields en de gevangenis in het schoolgebouw. Brrr. Krijg er nog koude rillingen van. Na een paar dagen stad verkasten we naar het platteland van Cambodja, naar Battambang. Daar hebben we heerlijk gefietst. Moet mijn vader toch een beetje tevreden houden, haha! Onderweg kwamen we veel Cambodjaanse kinderen tegen die de hele tijd Hallo!! riepen. En als je eenmaal begint met zwaaien is er geen houden meer aan! Voelde me af en toe net prinses Maxima! Haha! Na Battambang was het tijd voor Siem Reap: Angkor Wat dus! Em vroeg uit de veren! Op dag 1 ging om 4.00 uur de wekker zodat we voor zonsopgang bij de tempel zouden zijn....backpacken is ook best afzien soms! :-) maar het was het waard! Omdat alle tourgroepen na de zonsopgang met hun bus richting de stad vertrokken om daar te gaan ontbijten hadden wij de tempels voor ons alleen. Bijna dan... De apen hadden er nig even speelkwartier en die waren niet van plan dat zonder slag of stoot aan zich voorbij te laten gaan! Ze gristen letterlijk het ontbijt uit je tas! Na Siem Reap veranderden onze plannen een beetje. Eigenlijk zouden we via Kratie naar Laos gaan, maar na veel goede verhalen besloten we om een paar dagen tijd te winnen door in een uurtje van Siem Reap naar Laos te vliegen. Vanuit Pakse was het toen nog drie uur rijden naar het zuidelijkste puntje van Laos: Don Dhet: een eilandje in de Mekong waar je voor drie euro per nacht een bungalow kunt huren en vanuit je hangmat de zonsondergang kan zien! Drie letters zijn dan genoeg: wow! Na twee dagen paradijs was de terugtocht wel weer even een realitycheck. We hadden een zelfde lokale bus geboekt als waarmee we gekomen waren. Toen zaten er slechts dertig mensen in de wagen met oplegger en wat zakken met levende visjes in water en wat pallads met brood. De terugtocht was iets anders...er zaten maar 15 mensen in de bus. Maar toen kwam er een mand vol vis, en nog een, nog een en nog een, toen kwam er een pallad vol paksoi, dozen vol eieren. Er leek geen eind aan te komen. Toen de lokale bus uiteindelijk vertrok zaten wij al drie kwartier op het terras achter een koude cola, een paar duizend Kip (zo heet het geld in Laos) armer maar twee Vip-bustickets voor een bus met airco rijker. Alles voor de ervaring, maar dit ging wel heel ver! De twee dagen erna zijn we op eem scooter door het Bolaven-plateau getrokken. Superleuk. Veel gezien. Geslapen met uitzicht op een waterval en s ochtends een jungletocht gemaakt op een olifant. Na twee lange reisdagen zijn we nu in de hoofdstad van Laos: Vientiane! Vanochtend bij verrassing mijn Franse reisvriendinnetje Carine tegen het lijf gelopen! Zij doet dezelfde reis als ik qua landen (alleen plakt zij er nog 6 maanden aan vast qua reistijd...je hebt altijd baas boven baas) en zo nu en dan zien we elkaar. Deze was niet gepland, maar wel weer erg gezellig! In Luang Prabang wordt het echt afscheid nemen want dan gaan we allebei naar een ander werelddeel! Maar voordat het zover is: is het morgen eerst nog groot feest hier! Ten Althans dat hopen we! Morgen is het namelijl Laos Day, de nationale feestdag. Wij zijn er klaar voor, hopelijk Laos ook! Veel liefs! Roos