Hallo vanuit Vietnam! Sommigen van jullie begonnen zich langzamerhand zorgen te maken over het gebrek aan verhalen op dit blog. Sorry heb het te druk met vakantie vieren. Vietnam dus! Wow wat een verschil met Japan....dit is Azië in het kwadraat! Klam, druk, moessons, vriendelijk, verwarrend, en geweldig door elkaar. Het begon allemaal een kleine 2,5 week geleden toen mijn vader om kwart over 11 's avonds in volle sprint op me af kwam rennen op het vliegveld van Hanoi. Tot hilariteit van de Vietnamezen die zich al kostelijk vermaakt hadden toen hij zijn ligfiets op aan het bouwen was....dat hadden ze nog nooit gezien! Dit was duidelijk een mooie toegift! De volgende dag zijn we Hanoi gaan verkennen. Attractie 1 was het verkeer. Man, wat een chaos. Belangrijkste regel: er is geen regel. De regel erna: ogen dicht en gewoon gaan! De straat over moet je toch! Veel en alles gedaan. Tempels bezocht, gegeten in kleine restaurantjes, Tuktuk gereden ( de bestuurder is waarschijnlijk nog bij te komen van die rit..met zijn tweeën in zo'n fiets leverde in elk geval een hoop vertier op bij ons! Na twee dagen Hanoi gingen we naar Halong Bay! Een mooiere locatie om je verjaardag te vieren kan je je eigenlijk niet bedenken. Dat hebben we 's avonds goed gedaan met de Nederlandse enclave aan boord en een Portugese verstekeling! Na een korte Meet and Greet met Amber in ons hotel de nachttrein gepakt naar Hue. Dat was nog een heel gedoe. Ondanks dat we van te voren gecheckt hadden of de fiets mee mocht, bleek dat bij aankomst op het station niet zo te zijn. Stampij maken hielp niet, zielig kijken niet, lief lachen niet. Nee bleef nee. Maar net toen Amber de magische woorden: wie weet mogen jullie toch mee had uitgesproken kwam er inderdaad schot in de zaak. De balie medewerkster sommeerde ons om op te staan en mee te komen. Ze had het er met haar baas over gehad en we mochten toch mee. Vrolijk holden we achter haar aan! Toen moest alleen de bagagemedewerker nog worden omgekocht.., het was inmiddels 2 minuten voor vertrek! Maar nadat ik m wat Vietnamese Dongen had toegestopt was ook die klus geklaard. Daarna in sneltreinvaart onze coupe opgezocht. Dat was natuurlijk de achterste.... Snel de bagage naar binnengegooid en nog geen 10 seconden later vertrokken we! Pfff! Rond een uurtje of 11 waren we in Hue. Nadat mijn vader de plaatselijke fietsmonteur naar zijn fiets had laten kijken, ging zijn avontuur van start! En kon ik door naar mijn hostel! Daar aangekomen bleek het een soort Nederlandse enclave te zijn. Heel gezellig allemaal. 'S avonds Halloween gevierd. Dat is best een ding hier in Vietnam. Gezien de grote hoeveelheden spoken, tovenaars, heksen die we 's avonds tegen kwamen. Inmiddels had ik Nuno en Vincent (van de Halong Bay-boot) gevonden in het hostel. De cocktails deden de rest. De volgende dag wilde ik een aantal tombes in de omgeving bekijken. Na stevige onderhandelingen met een motorrijder gingen we op pad. Hij had-hoe lief-mijn helm nog niet op mijn hoofd gezet of t begon me toch te storten. Niet normaal. Terwijl de straten van Hue vol stroomden met water en ik er inmiddels uitzag als een Miss-wet- t-shirt deelneemster, kocht meneer motormuis voor mij een poncho en gingen we vrolijk op weg. Een beetje Vietnamees laat zich niet kennen door regen. En ik dus ook niet! Hahaha! 'S avonds gingen we weer met de hele bups stappen, en bleek dat de backpackerswereld in Vietnam een kleine is. Je komt elkaar overal tegen. Je reist namelijk van boven naar beneden of andersom. Logisch dus dat je overal dezelfde mensen tegenkomt. Snel besloten om met Dieke en Daisy, 2 Nederlandse meiden, een hotelkamer te delen in Hoi An. Dat scheelde niet alleen in de kosten, het was ook veel gezelliger. Over Hoi An kan ik melden dat je er perfect kleding kan laten maken, naar het strand kan, je als het regent heerlijke massages kan krijgen, dat de chocolade-truffel-cake die je daar kan kopen de heerlijkste is die ik ooit gegeten heb...en dat het centrum door overvloedige regenval inmiddels helemaal onder water staat. Amber heeft twee dagen nadat ik uit ons hotel vertrokken was, hetzelfde hotel per boot moeten verlaten! Gelukkig kwam ze daarna veilig mijn kant op, naar Mui Ne. Daar had ik een heerlijk hostel waar je zo uit je bed naar je ligbed op het strand kon rollen! Heerlijk weer, cocktails, vakantievrienden om me heen. Prima de luxe! Totdat Amber aankwam en het meteen begon te regenen en ook hier de straten blank stonden. Daar had zij natuurlijk geen schuld aan maar opvallend blijft het. Inmiddels ben ik in Ho Chi Minh City met mijn vader. Hij heeft net als ik een geweldige tijd in Vietnam. Maar vanwege de vele regen, en de daardoor lastig in te schatten omstandigheden in Cambodja en Laos heeft hij besloten zijn fiets per bootpost naar huis te sturen. Ik vind m een held. Bijna 1000 kilometer gefietst in Vietnam...ik doe t m niet na! We gaan nu samen als backpackers verder. Morgen vertrekken er per boot naar Cambodja! Veel liefs, Roos