Hallo!

De drie weken in Japan zitten er bijna op! Na de geiten-wollen-sokkenparade in Takayama doorgegaan naar Matsumoto, waar ik binnen 10 minuten de boel op stelten had omdat op het station niemand engels sprak enik naar het guesthouse moest bellen voor een pick up. De enige twee zinnen in de 'wat en hoe in hetjapans-app' op mijn Iphone die daar een beetje bij zouden kunnen helpen waren...kunt u voor mij een taxi bellen? Of kunt u de politie bellen? Aangezien de plaatselijke vvv voor een taxistandplaats was, keek de beste man me aan of ik knettergek geworden was. En bij het zien van het woordje politie sloeg de paniek helemaal toe.... Met een heleboel wijzen naar het nummer op mijn reserveringsbewijs en na een snoekduik over zijn bureau naar de telefoon kwam het uiteindelijk toch goed....Daarna doorgegaan naar Kyoto, waar mijn strakke schema nog strakker werd doordat dag 1 helemaal verregende. Dat leidde er overigens wel toe dat ik in een taxi belandde bijeen wat oudere Japanse man die met pijn en moeite ;where are you from?'over zijn lippen kreeg.Ik direct Holland eruitgooide, me schrap zette voor de vaste verduidelijkingsriedel en hij met een blik vanherkenning 'AAAAHHiesink' zei en deed alsof hij accuut een hartaanval kreeg. Dat bezorgde mij weer paniek.. 1 dit was toch wel een fake-aanval en 2wat bedoelt hij in godsnaam??? Maar toen hij lachend vechtende bewegingen begon temaken, ging bij mij ook een lichtje branden..onze eigen Anton Geesink is nog steeds een held hier in Japan! En dat vond ik stiekem best welleuk! Dag 2 inKyoto was gelukkig droog. Dus begon ik inalle vroegte mijn tocht langs de verschillendetempels en andere oude gebouwen. Ondertussen duikelde iknog een Griek op. Armesteros Panorama.Samen hebben we tal van tempels bezocht eneen gezellige middag gehad. Armesteros had de gewoonte dat hij graagspringfoto's van zichzelf voor verschillende toeristische attracties wilde hebben, dus of ik er afen toe een van hem wilde maken. Nou ben ik de lulligste niet...dusbij tempel 1 pakte ik zijn toestelvrolijk aan terwijl hij met zijn iets te corpulente lichaambegon te springen. Nou was zijn toestel niet van al te beste kwaliteit en na vier pogingen was de beste foto er eentje waarbijhij als een soort baal hooi ter aarde stortte, en nog net met een teen niet de grond aan raakte.... Heel charmant. Je zal ze maar van jezelf terug willen zien, dacht ik lachend. De restvan de middag heb iktoen die foto'sdus maar met mijn camera genomen, waardoor ik nu een hele seriefoto's van hem heb al springend en neerkomend voor verschillende tempels in Kyoto.Hij was er heel blij mee. Na Kyoto kwam het slaaplocatie-hoogtepunt vande reis..de nacht in eentempel. Nadat ik mij s middags gemeld had bij de tempelpoort werd ik warm welkom geheten door meneer Monnik. Die legde snel even de spelregels van het verblijf uit. Tot 17.30 vrije tijd, dan om 17.30 verplicht aanwezig zijn op je kamer,om 17.45 zou ik worden opgehaald voor het diner en om 20.00uurmoest je uiterlijk terugzijn op jekamer en was stilte op de gangen verplicht, de volgende ochtend werd je om6.00 gewekt, zou om 6.15uur het ochtendgebed beginnen, en een uurtje later was het ontbijt. Prima de Luxe.Of ik het allemaal begrepen had?vroeg hij met eenstrenge, maar vriendelijke blik.Ikkniktemeneer Monnik toe van ja, en daar mocht ik de tempel in.Wow!Een hele bijzondere ervaring...absoluut het hoogtpunt van een weekje tempels kijken in Japan. Voor wie het allemaal wat spartaans in de oren klinkt...het diner had 9 gangen. Ze hadden wifi, een tv, en een warmwaterbronnen-bad. Maar stiekem was ik devolgende dag ook weer blij toen ik in de bewoonde wereld bij deStarbucks achter een Vanilla Latte zat.In Osaka belandde ik in een sushibar, toen een Japans echtpaarnaast me aanschoof en mede rest van de avond voorzag vandrank, sushi, tempura en andere gezelligheid en daarna ook de rekening betaalde. Bijzonder aardige mensen, die Japanners. Moest wel erg lachentoenTakeshi op zijn telefoon via google maps opeens eenfoto van mijn huis in Utrecht te voorschijn toverde. Zitje toch in een sushibar in Osaka naar een foto van je voordeur te kijken. Prima hoor! In Hiroshima zijn we gisteren met een hele club naar het honkbal geweest. Best wel een dingetje hier. Wij van de Hiroshima Carps moesten het opnemen tegen de Osaka Tigers.Een streekderby, belangrijk dus.En wij waren erbij!Dat moest goedkomen dus...Maar AU! Ondanks ons goede gedrag keihard afgemaakt door dat tuig uit Osaka. 7-1 verloren. En het gekke was.... terwijl wij teleurgesteld afdropen, gingen de diehard Carps-hooliganslachtend naar huis.Volgende keer zou het wel beter gaan. Ja vast. Nu nog een paar dagen Japan, daarna, vanafwoensdag het vervolg vanuit Vietnam...

Liefs, Roos