Wat een reis, we zijn pas anderhalve week weg, en het lijkt nu al een maand. Omdat we per trein alle tijdzones doorkruisen merk je ook hoe ver het is. Kan je nagaan wat het nog moet worden! Maar goed ,terug in de tijd. Terug naar Moskou. Daar slapen we in een soort hotel-campus met verschillende gebouwen. In ons hoofdgebouw nummer 4 kun je 's avonds ook chinees eten en omdat het best wel in een buitenwijk is doen we dat ook maar. Al snel krijgen we gezelschap van drie Russische mannen die ons stomdronken vertellen dat we 'verrry prettty non-russian faces hebben'. En ook brengen ze ons een mooie serenade 'my friend makes the music, I sing the music'. En vervolgens barst bij de piano de hel los. Snel maar weer weggevlucht naar de hotelkamer.
De volgende dag een stadwandeling gemaakt. In de regen. Het slechte weer heeft ons uit nederland achtervolgd. Want tot wij kwamen hadden de russen een prima hete zomer, met mooie zonneschijn. Wat we dan nog niet weten is dat dat wel een beetje het thema van de reis zal worden. Tijdens de wandeling bezoeken we natuurlijk het Rode Plein, een mooie kerk waar op dat moment een mis aan de gang is, ook maken we een rondgang door de Russische metro. Waanzinnig mooi! Met recht een attractie. s Middags maken we een boottrip, maar inmiddels mist het ook flink dus dat schiet niet echt op. Gelukkig klaart het later wel op en kunnen we toch nog wat zien. De terugtocht naar het hotel is op eigen houtje, ondanks het cyrillische schrift en de vriendelijkheid (not) van de Russen komen we er met handen en voeten toch redelijk uit. Wat je moet weten over Russen, ze lachen nooit. Snel douchen voor de laatste keer in een paar dagen en dan op naar de trein. In de lobby wacht een groot aantal Nederlandse toeristen op hun transfer naar het station. Om middernacht vertrekken we. Na een ietwat ruwe kennismaking met onze wagonbewaakster Tatjana die toen ik mijn ticket gaf hem met dezelfde snelheid weer terug in mijn handen duwde, toch naar binnen. Onze twee coupegenoten waren echt VRESELIJK! (Nee hoor), Met Tineke en Marian die tot Ulan Bator hetzelfde programma reizen, was het binnen 30 seconden al een geweldige giechelbui, en toen we ons met vier meiden eenmaal gesetteled hadden (doe jij ff een stap naar voren, dan doe ik er een terug) in een coupeetje van een paar meter, gaan we op reis. Benieuwd naar de nacht. Die viel enigszins mee. Ondanks dat het enorm heet is en het schudt en schuift. Ik heb geslapen en dat kan niet iedereen zeggen. Tijdens de vier dagen in de trein komt er van alles langs. Een kleine bloemlezing: Russische mannen lopen in kortebroek zonder bovenshirt, kinderen vermaken zich door zich bij ons de coupe binnen te dringen, komen tussen je in zitten en kletsen honderduit in het Russich. Dat jij ze niet verstaat maakt echt niet uit. Je krijgt op je donder van een Russisch meisje van 4 omdat je de klemtoon van haar naam verkeerd zegt, je scharrelt je eten bij elkaar op de stations: bijvoorbeeld aardappelkoekjes van deeg (-), worstenbroodjes (+), caramelstaven (+) pannenkoeken met stinkkaas (--), pakjes noodles zijn er in 1000en varianten en je hebt ook aanmaak aardappelpuree. En ondertussen loopt Tatjana met haar gebit vol gouden tanden rond met de glassex, de stofzuiger, legt ze de kleedjes recht, verkoopt ze veel koekjes..ja na onze koude start zijn we toch beste vriendinnen. maak je veel foto's van het veranderende landschap, wordt de wc steeds viezer, begin jezelf ook steeds meer te stinken en wordt er veel gelachen, heb je nog niet eens een boek uit (waar heb ik me zorgen over gemaakt) en ben je drie dagen en vier nachten later in Irkutsk waar het bij aankomst drie graden is. Prima de luxe! Maar, zo verzekert onze gids, het is hier driehonderd dagen per jaar zonnig weer. Gisteren was het twee graden en vandaag om 7.30 al drie. Dus positief blijven denken! Natuurlijk. Een uurtje rijden later zijn we bij het Baikalmeer, waar het door de wind nog kouder aanvoelt dan het al was. We verblijven in een dorpje met allerlei kleine schattige huisjes aan het meer en waar ons hotel een houten chalet is. 's Middags lunchen we met verse Omul (super lekker) en drinken we thee in het restaurant waar we 's avonds ook dineren met Tineke en Marian en Arthur en Sarah, een stel uit Belgie dat tegelijkertijd met ons in het vliegtuig zat. Vroeg gaan slapen in een echt bed is ook weer een hele belevenis na die treinnachten. Stiekem blijf je die nog heel lang voelen.' s Ochtends gaan we via een openluchtmuseum terug naar Irkutsk, waar we nog wat vrije tijd hebben. Terwijl we door de stad lopen schiet de hele tijd door mijn hoofd:We zijn in Siberie! Hoe surrealistisch is dat. Een postkantoor zoeken blijkt nog een heel gedoe. Er zijn er drie, een wordt er verbouwd, een verkoopt geen postzegels en de ander moet ergens in de buurt van een zwembad liggen, maar waar...als ik denk dat een Rus me begrijpt, staan we dankzij zijn hulp in het zwembad in plaats van bij de brievenbus. Uiteindelijk komt het toch goed. Snel nog wat treinproviand inslaan en op de hotelkamer heerlijk vers bruin brood gegeten (in Rusland houden ze meer van hoe taaier hoe beter) 'savonds nog een biertje in de stad gedronken en dan maar slapen want om vier uur moeten we op omdat de trein naar Ulan Bator dan vertrekt. Gelukkig zitten we weer bij Marian en Tineke. Gezelligheid gegarandeerd, en meteen ook onze laatste dag samen. Tot nu toe volgden zij dezelfde route, maar in Mongolie gaan zij de gobi-woestijn in en wij niet.

Wordt vervolgd!
Liefs, Roos